Eerste prijs op het Literair Concours bij ons op school!

Gisteren ben ik eerste geworden in de categorie proza-onderbouw op het Literair Concours 2017 op mijn school. Het was heel erg leuk! Met mijn verhaal “Altijd maar haasten, altijd maar stress” had ik het thema tijd heel goed beschreven.

Het verhaal gaat over het jongetje Klaas. Klaas kan moeilijk opstaan en heeft moeite met plannen. Laat hij nu net een voodoo-poppetje hebben, geërfd van zijn oom. Zou die echt wensen kunnen vervullen?

Je kunt het verhaal zelf hieronder lezen. (© Stach Redeker 2017)

Altijd maar haasten, altijd maar stress

“Piep… piep… piep…”
Zo word ik elke morgen wakker van mijn digitale wekker.

Ook deze morgen werd ik gewekt door deze harde tonen. Ik drukte op SNOOZE en ik draaide me nog een keer om. Ik deed net mijn ogen dicht, toen mijn moeder van beneden riep: “Klaas! Hoe vaak heb ik niet gezegd dat je sneller moet opstaan? Hoe vaak heb ik je uit je bed moeten sleuren? Hoe vaak heb…”

En abrupt onderbrak ik haar zin. “Al minstens zestig keer, mam. Ik ben bezig!”

Ik duwde mijn deken opzij. Nog vijf minuten voordat de bus vertrekt. Nog vijf minuten om aan te kleden, te douchen en te ontbijten. “Laat dat ontbijten maar”, dacht ik. “Dat doe ik wel in de bus”.

Altijd maar haasten, altijd maar stress.

Ik trok mijn spijkerbroek aan, mijn hemd en mijn favoriete sweater. Voordat ik mijn kamer verliet, keek ik zoals gewoonlijk naar het altijd-booskijkende-voodoo-poppetje, dat ik van mijn oom had geërfd. Men beweerde dat het magische krachten zou bezitten. Het kon wensen vervullen, al geloofde ik dat niet.

In de keuken smeerde ik een boterham met pindakaas en snel rende ik naar de bus. Nog net op tijd kwam ik aan bij de halte en kon ik in de bus gaan zitten. Ik at mijn boterham met pindakaas. “Had ik maar kipfilet genomen”, dacht ik. Te laat. Ik was nooit eens op tijd.

Altijd maar haasten, altijd maar stress.

Ik leerde nog even voor mijn geschiedenisproefwerk. Het ging over Nicolas Flamel, een alchemist, lekker boeiend.

Toen ik ’s avonds, na een nog-veel-drukkere schooldag in mijn bed lag, had ik er genoeg van. Ik besefte toen nog niet dat de volgende uren beslissend waren voor het verloop van mijn leven, maar daarover later meer…

Dat voodoo-poppetje, die met zogenaamde ‘krachten’, mocht zijn dienst vandaag gaan bewijzen. Ik weet dat het stom klinkt, maar ik ging tegen hem praten.

Ik vroeg hem of hij ervoor kon zorgen dat de tijd stil kwam te staan. Nooit meer stress, nooit meer gehaast, het leek mij heerlijk. Geen proefwerken, geen vervelende moeders, geen tijd. Mijn ideale wereld.

Toen ik de volgende morgen wakker werd, dacht ik dat ik me had verslapen. Ik keek op mijn digitale wekker en ik zag, tot mijn verbazing, dat het kleine wekkertje na vier jaar trouwe dienst was bezweken. De teller liep niet meer. Moest ik geloven dat het 6:58 was? Of liep de wekker verkeerd? “Raar”, dacht ik.

“Mijn moeder zal woest zijn. Zeer waarschijnlijk staat ze nu te foeteren. Ach, vandaag heb ik een goede smoes”, stelde ik mezelf gerust.

Ik liep naar beneden. Mijn moeder lag in bed. Ik tikte haar aan. Ze reageerde niet. “Was ze dood?”, dat was het eerste dat mij te binnen schoot.

Toen merkte ik op dat haar horloge ook stil stond. 6:58. Dat kon toch geen toeval zijn?

En toen, voor het eerst die ochtend, begonnen mijn hersenen pas echt te werken…

Ik besefte dat ik vrij was! Geen stress en geen haast. Heerlijk! Ik liep naar buiten. De straat was koud, donker en verlaten. Ik zag een vogel in de lucht. Hij hing stil. “Ik wist niet dat vogels dat konden”, dacht ik.

Even later liep ik naar mijn favoriete speelplein. Ik zag niemand. Niemand om mee te spelen. De tijd stond stil, maar of ik er veel aan had…

Eenmaal thuisgekomen, deed ik mijn computer aan. Tijd voor een spelletje. Ik startte CounterStrike op en ik drukte meteen op MULTIPLAYER. De game laadde, maar er was niemand om mee te spelen. Wat kon ik in hemelsnaam doen?

“De tijd staat stil, maar ik leef door”, realiseerde ik me.

In de avond had ik er genoeg van. Weer sprak ik tot mijn voodoo-poppetje. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik legde hem uit dat het stilzetten van de tijd ook veel nadelen had. Zou het ooit weer goedkomen?

Die nacht sliep ik nauwelijks.

De volgende morgen werd ik gewekt door het gebruikelijke “Piep… piep… piep…”. Deze keer was ik er blij mee. Ik zocht mijn voodoo-poppetje om hem te bedanken, maar ik vond hem niet.

Op dat moment viel mijn blik op een blaadje op de hoek van mijn bureau.

Het stilzetten van de tijd was een moeilijke betovering.
Het heeft letterlijk mijn leven gekost.
Ik heb een planner voor je gemaakt.
Hopelijk gebruik je hem goed.

Voodoo

Sindsdien plan ik alles zorgvuldig. Ik heb nu een stuk minder last van stress en haast. Eigenlijk heb ik nu bereikt wat ik wilde. Nooit meer haasten, nooit meer stress.

Vrolijk Pasen + Easter Egg op mijn website!

Het is Pasen. Leuk!

Ik dacht na:
Stach: “Wat moet ik nu weer op mijn site zetten om dit feest te vieren?”
Ook Stach: “Paaseieren?”
Weer Stach: “Nee, afgezaagd!”
Opnieuw Stach: “Easter Eggs?”
Waarom elke keer Stach: “Dat zijn paaseieren…”
Voor de laatste keer Stach: “Nee hoor…

Misschien herinneren jullie mijn eigen “Easter Egg” nog. Als je de Konami Code intoetste op mijn website, gebeurde er iets heel speciaals.

Deze keer gaan we nog een stapje verder. Typ nu, gewoon op deze site (dus niet in zoekbalken, maar gewoon nu, terwijl je dit bericht leest) het woord: “pasen” in. Wat zou er gebeuren?

De MAXIMALE score voor taaldorp Frans

Ik ben best trots op mezelf.

Met school hebben we één keer per jaar “Taaldorp”. In de eerste klas moet je als Engelsman door het dorp lopen en gesprekjes voeren met “locals”. En in de tweede klas moet je, geloof het of niet, dat als Fransman doen.

Die dag was dus vandaag. Ik was redelijk zenuwachtig, maar het moest 😬.
Het verliep voorspoedig. Samen met een klasgenoot liep ik van plek naar plek om elke keer één gesprekje te doen.

Je werd beoordeeld op uitspraak, kennis, improvisatievermogen en snelheid. Per gesprekje kon je vier stempels verdienen. Als je er vier had, was je het beste, had je er minder, dan was je minder goed.

Nadat ik eerst een aantal makkelijke gesprekjes had afgerond, met steeds vier stempels, waren de moeilijkere gesprekken aan de beurt. In totaal moesten we zeven keer Frans praten. Alles ging goed. Vol trots behaalde ik de eindstreep met DE PERFECTE SCORE. Bij iedere stempelpost had ik vier stempels gehaald. Wat een dag…

Leuk! Frans "taaldorp" bij mij op school… ik behaalde de MAXIMALE score. #frans #school #blij

Een bericht gedeeld door Stach Redeker (@lifehacker_stach) op

BBC Radio – presenteren, techniek en veel tunes…

Gisteren was het voor mij echt een chaotische dag. Voor Engels moesten we een eigen radioshow maken en die dan vervolgens opnemen.

Ik had me aangemeld om achter de schermen de techniek te mogen regelen, dus ik had die dag een hoop te doen. Het lijkt allemaal heel ingewikkeld, maar het valt mee: gewoon praten tegen de mensen in de studio en vervolgens de opname aanzetten.

Leuk! Ik mocht helpen met de techniek bij het opnemen van onze Erasmus BBC radioshow. Foto is gemaakt door: @_nikkixxx

Een bericht gedeeld door Stach Redeker (@lifehacker_stach) op

Het is nog veel leuker als je live in de studio mag helpen met het geluid. Je zit dan voor de presentatoren met een knopjespaneel alle audiosporen te regelen. Dit mocht ik ook enkele keren proberen.

Nadat ik drie uur lang had geholpen met de techniek, mocht ik mijn radioshow gaan presenteren. Dat was leuk! Omdat ik wist hoe de techniek werkte, ging het praten veel makkelijker. Het was heel erg leerzaam.

Hier is een stukje uit mijn script, ik was een presentator en ik moest, onder andere, dit zeggen:

Yeahh sorry, I forgot. I suffer from short-term memory loss just like Dory. In Finding Dory, wasn’t it? Or was it Nemo?? I can’t remember. Hmmm next question…. Do you think that Trump is going to make a good president? Johnson you can begin.

Eerlijk is eerlijk… ik kan geen BBC tune meer horen, maar het was wel een hele leuke ervaring!