Eerste prijs op het Literair Concours bij ons op school!

Gisteren ben ik eerste geworden in de categorie proza-onderbouw op het Literair Concours 2017 op mijn school. Het was heel erg leuk! Met mijn verhaal “Altijd maar haasten, altijd maar stress” had ik het thema tijd heel goed beschreven.

Het verhaal gaat over het jongetje Klaas. Klaas kan moeilijk opstaan en heeft moeite met plannen. Laat hij nu net een voodoo-poppetje hebben, geërfd van zijn oom. Zou die echt wensen kunnen vervullen?

Je kunt het verhaal zelf hieronder lezen. (© Stach Redeker 2017)

Altijd maar haasten, altijd maar stress

“Piep… piep… piep…”
Zo word ik elke morgen wakker van mijn digitale wekker.

Ook deze morgen werd ik gewekt door deze harde tonen. Ik drukte op SNOOZE en ik draaide me nog een keer om. Ik deed net mijn ogen dicht, toen mijn moeder van beneden riep: “Klaas! Hoe vaak heb ik niet gezegd dat je sneller moet opstaan? Hoe vaak heb ik je uit je bed moeten sleuren? Hoe vaak heb…”

En abrupt onderbrak ik haar zin. “Al minstens zestig keer, mam. Ik ben bezig!”

Ik duwde mijn deken opzij. Nog vijf minuten voordat de bus vertrekt. Nog vijf minuten om aan te kleden, te douchen en te ontbijten. “Laat dat ontbijten maar”, dacht ik. “Dat doe ik wel in de bus”.

Altijd maar haasten, altijd maar stress.

Ik trok mijn spijkerbroek aan, mijn hemd en mijn favoriete sweater. Voordat ik mijn kamer verliet, keek ik zoals gewoonlijk naar het altijd-booskijkende-voodoo-poppetje, dat ik van mijn oom had geërfd. Men beweerde dat het magische krachten zou bezitten. Het kon wensen vervullen, al geloofde ik dat niet.

In de keuken smeerde ik een boterham met pindakaas en snel rende ik naar de bus. Nog net op tijd kwam ik aan bij de halte en kon ik in de bus gaan zitten. Ik at mijn boterham met pindakaas. “Had ik maar kipfilet genomen”, dacht ik. Te laat. Ik was nooit eens op tijd.

Altijd maar haasten, altijd maar stress.

Ik leerde nog even voor mijn geschiedenisproefwerk. Het ging over Nicolas Flamel, een alchemist, lekker boeiend.

Toen ik ’s avonds, na een nog-veel-drukkere schooldag in mijn bed lag, had ik er genoeg van. Ik besefte toen nog niet dat de volgende uren beslissend waren voor het verloop van mijn leven, maar daarover later meer…

Dat voodoo-poppetje, die met zogenaamde ‘krachten’, mocht zijn dienst vandaag gaan bewijzen. Ik weet dat het stom klinkt, maar ik ging tegen hem praten.

Ik vroeg hem of hij ervoor kon zorgen dat de tijd stil kwam te staan. Nooit meer stress, nooit meer gehaast, het leek mij heerlijk. Geen proefwerken, geen vervelende moeders, geen tijd. Mijn ideale wereld.

Toen ik de volgende morgen wakker werd, dacht ik dat ik me had verslapen. Ik keek op mijn digitale wekker en ik zag, tot mijn verbazing, dat het kleine wekkertje na vier jaar trouwe dienst was bezweken. De teller liep niet meer. Moest ik geloven dat het 6:58 was? Of liep de wekker verkeerd? “Raar”, dacht ik.

“Mijn moeder zal woest zijn. Zeer waarschijnlijk staat ze nu te foeteren. Ach, vandaag heb ik een goede smoes”, stelde ik mezelf gerust.

Ik liep naar beneden. Mijn moeder lag in bed. Ik tikte haar aan. Ze reageerde niet. “Was ze dood?”, dat was het eerste dat mij te binnen schoot.

Toen merkte ik op dat haar horloge ook stil stond. 6:58. Dat kon toch geen toeval zijn?

En toen, voor het eerst die ochtend, begonnen mijn hersenen pas echt te werken…

Ik besefte dat ik vrij was! Geen stress en geen haast. Heerlijk! Ik liep naar buiten. De straat was koud, donker en verlaten. Ik zag een vogel in de lucht. Hij hing stil. “Ik wist niet dat vogels dat konden”, dacht ik.

Even later liep ik naar mijn favoriete speelplein. Ik zag niemand. Niemand om mee te spelen. De tijd stond stil, maar of ik er veel aan had…

Eenmaal thuisgekomen, deed ik mijn computer aan. Tijd voor een spelletje. Ik startte CounterStrike op en ik drukte meteen op MULTIPLAYER. De game laadde, maar er was niemand om mee te spelen. Wat kon ik in hemelsnaam doen?

“De tijd staat stil, maar ik leef door”, realiseerde ik me.

In de avond had ik er genoeg van. Weer sprak ik tot mijn voodoo-poppetje. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik legde hem uit dat het stilzetten van de tijd ook veel nadelen had. Zou het ooit weer goedkomen?

Die nacht sliep ik nauwelijks.

De volgende morgen werd ik gewekt door het gebruikelijke “Piep… piep… piep…”. Deze keer was ik er blij mee. Ik zocht mijn voodoo-poppetje om hem te bedanken, maar ik vond hem niet.

Op dat moment viel mijn blik op een blaadje op de hoek van mijn bureau.

Het stilzetten van de tijd was een moeilijke betovering.
Het heeft letterlijk mijn leven gekost.
Ik heb een planner voor je gemaakt.
Hopelijk gebruik je hem goed.

Voodoo

Sindsdien plan ik alles zorgvuldig. Ik heb nu een stuk minder last van stress en haast. Eigenlijk heb ik nu bereikt wat ik wilde. Nooit meer haasten, nooit meer stress.

BBC Radio – presenteren, techniek en veel tunes…

Gisteren was het voor mij echt een chaotische dag. Voor Engels moesten we een eigen radioshow maken en die dan vervolgens opnemen.

Ik had me aangemeld om achter de schermen de techniek te mogen regelen, dus ik had die dag een hoop te doen. Het lijkt allemaal heel ingewikkeld, maar het valt mee: gewoon praten tegen de mensen in de studio en vervolgens de opname aanzetten.

Leuk! Ik mocht helpen met de techniek bij het opnemen van onze Erasmus BBC radioshow. Foto is gemaakt door: @_nikkixxx

Een bericht gedeeld door Stach Redeker (@lifehacker_stach) op

Het is nog veel leuker als je live in de studio mag helpen met het geluid. Je zit dan voor de presentatoren met een knopjespaneel alle audiosporen te regelen. Dit mocht ik ook enkele keren proberen.

Nadat ik drie uur lang had geholpen met de techniek, mocht ik mijn radioshow gaan presenteren. Dat was leuk! Omdat ik wist hoe de techniek werkte, ging het praten veel makkelijker. Het was heel erg leerzaam.

Hier is een stukje uit mijn script, ik was een presentator en ik moest, onder andere, dit zeggen:

Yeahh sorry, I forgot. I suffer from short-term memory loss just like Dory. In Finding Dory, wasn’t it? Or was it Nemo?? I can’t remember. Hmmm next question…. Do you think that Trump is going to make a good president? Johnson you can begin.

Eerlijk is eerlijk… ik kan geen BBC tune meer horen, maar het was wel een hele leuke ervaring!

Politiefuik bij mij op school

Ik dacht dat de politie alleen dronken bestuurders van auto’s bekeurde. Niet dus.

Toen ik vanochtend, lopend, naar school ging, zag ik een politiebusje staan. Ik liep door en ik zag dat op het kruispunt meerdere agenten stonden. Van welke kant je ook aankwam, je werd rechtstreeks in een politiefuik geluisd, tenminste, als je geen licht op je fiets had. Het was mij niet duidelijk of het ging om echte bekeuringen of alleen om waarschuwingen.

Meerdere kinderen stonden langs de kant (lekker voor ze, hadden ze maar licht aan moeten doen 😊) en ik wilde net mijn mobieltje pakken om er een paar foto’s van te maken, toen de agenten alweer in hun busjes zaten. Lag dat aan mij?

Een bizar verhaal over een fietsfuik dus.

Dé perfecte presentatie voor aardrijkskunde

Voor aardrijkskunde heb ik samen met Ayla een Prezi (presentatie) gemaakt over welvaart in de wereld. Het was een opdracht van onze docent en samen met grafiekjes en egodocumenten hebben we er een prachtig werkstuk van gemaakt. De docent kón ook niets anders dan de Prezi beoordelen met de hoogst mogelijk competentie (M=master).

De bovenstaande Prezi zit vol met grafiekjes, tabellen en egodocumenten over de landen: Nederland, Nepal en Namibië. Het onderwerp van de presentatie is het meten van welvaart. Voel je vrij om hem te bekijken!

Een muziek-remix gemaakt voor geschiedenis!

Voor geschiedenis leek het mij leuk om de jaartallen in een zelfgemaakt liedje te gieten. Na wat uitzoekwerk heb ik dat dus ook gedaan! De compositie bestaat uit zes audiosporen, één geeft de gesproken tekst weer, op weer één andere staat de melodie en dan had ik ook nog vier audiosporen waarop ik zelf geluidseffecten had gezet (ook zelf opgenomen). Natuurlijk kun je hem hier beluisteren… 😀

Beeld en Geluid met school

Met school zijn we vandaag naar Beeld en Geluid geweest. We gingen met de bus en we kregen eerst een saaie, maar kortdurige rondleiding in het archief van Beeld en Geluid. Daarna mochten we nog vier uur zelfstandig rondlopen in de tentoonstelling van Beeld en Geluid. De YouTube-afdeling vond ik toch wel het leukste, maar het journaal presenteren was ook grappig.

Maaltijd in de toekomst?

Aanstaande zondag zal ik in mijn “Bespreek je week” wat video’s laten zien, dus ik heb hier alleen foto’s voor jullie.

Nog even een leuke greenscreenfoto met Jeroen en Job. We stonden voor een YT’ber… dat was misschien niet helemaal te bedoeling, maar het is toch een leuke foto!

Ik mocht helaas geen mobieltje en geen camera mee naar binnen nemen, want… 😡 de docenten Nederlands vonden het geen goed idee dat we tijdens het bezoek te veel op onze telefoon zaten en dat was ook absoluut niet nodig! Er was ongelofelijk veel te doen in en om het museum! Het enige moment waarop ik wel een foto kon maken… echt een GEWELDIG moment… tijdens de lunch en in de bus (not). Toen we in de bus zaten spotten we nog wel even één BN’er (ik kende hem niet hoor😂) en iedereen stond met zijn camera in de aanslag, precies op het moment dat hij (geen idee wat zijn naam was) zwaaide…

Nieuwsuitzending voor Nederlands

Voor Nederlands hebben Wendy, Bente, Anouk en ik een journaal nagemaakt. Samen hebben we vier items opgenomen en die mooi in een journaal-jasje gestoken. Voor mij betekende dat onder andere dat ik zeven uur aan het editen was. Maar het eindresultaat is echt wonderbaarlijk! Samen hebben we iets moois neergezet.