Dit was mijn tweede week in quarantaine

Leestijd: 2 minuten

Het begint inmiddels een gewoonte te worden dat ik iedere dag om negen uur ontbijt, geen klasgenoten en docenten meer zie en dat een groot deel van mijn dag opgaat aan voor een computerscherm zitten (goh, wat is dat erg). Het maakt de situatie niet minder vreemd trouwens: enerzijds wil ik heel graag weer wat doen met m’n leven, maar anderzijds vind ik de rust en vrijheid best prettig.

Hoe dan ook, deze week was productief. Docenten zijn er eindelijk achter hoe ze huiswerk op Magister kunnen zetten. En die digitale inleveropdrachten vinden ze al helemaal fantastisch. Of we eventjes opdracht 20,21 en 22 kunnen inleveren. Gewoon om te testen hoor!

Gelukkig zijn er ook nog leuke dingen om over te praten. Dinsdag ontving ik deze lockpickset.

Gaaf dingetje. Ik heb nu eindelijk wat om mee te prutsen terwijl ik doelloos naar mijn scherm zit te kijken. En als bijkomend voordeel kan ik nu natuurlijk overal inbreken…

*FBI open up*

Geintje. Relax.

Ook nog wel interessant: deze week vrijdag deed ik mee aan de essaywedstrijd van de Radboud Universiteit. Eerder schreef ik al dit oefenessay, dat je op mijn website kunt lezen. Tijdens de wedstrijd kreeg je drie uur de tijd om te schrijven over het onderwerp ‘communicatie met een lach en een traan’. Voordat ik de bijgeleverde documentatie las, had ik geen idee wat ze met het onderwerp bedoelden, maar uiteindelijk denk ik dat het me is gelukt om binnen drie uur een fatsoenlijk essay neer te zetten.

Het allermooiste was dat het schrijven van mijn essay vanachter mijn bureau kon. Geen trage schoollaptopjes en krakkemikkige stoeltjes, maar gewoon mijn eigen vertrouwde computer en bureaustoel. Is die coronacrisis toch nog ergens goed voor.

Share

Essay Hotel Mama

Leestijd: 5 minuten

Hieronder vind je mijn essay met als onderwerp ‘Hotel Mama’. Het essay is geschreven in opdracht van het vak Nederlands en als voorbereiding op de essaywedstrijd van de Radboud Universiteit. Ik deed deze week vrijdag mee aan die wedstrijd, maar omdat de inlevertermijn nog niet is verstreken, kan ik (vanzelfsprekend) mijn wedstrijdessay nog niet publiceren. Voor nu zullen jullie het dus moeten doen met de oefenopdracht. Veel leesplezier!

Verlaat die ouderlijke plantenkas en start met bloeien!

Toen ik voor de zoveelste keer bruine bonen moest eten, was ik er klaar mee. “Als ik ga studeren, wil ik hier weg”, schreeuwde ik. Mijn moeder antwoordde: “Welnee joh, er wordt hier hartstikke goed voor je gezorgd. Er zijn geen redenen om hier weg te gaan!” Vandaag ga ik als bijdehante puber weer eens lekker tegen mijn moeder in. En die bonen? Die gebruik ik als metafoor.

Mijn ouders zijn absoluut niet de enigen die hun kind voor eeuwig willen vasthouden. Volgens Jan Latten van het Centraal Bureau voor de Statistiek nam het aantal verhuizingen van jongeren tussen de 17 en de 22 jaar de laatste tijd flink af [1]. Als argument voor deze daling wordt ‘de basisbeurs’ genoemd. Sinds 2014 krijg je geen gratis geld meer van de overheid als je wil studeren. Ik snap dat argument heel goed, maar volgens mij zijn er belangrijkere redenen om dat ouderlijk huis zo snel mogelijk te ontvluchten.

Afbeeldingsbron: de Volkskrant en het CBS

Vallen en opstaan

Eindeloos experimenteren, fouten maken en opnieuw proberen: het hoort bij je ontwikkeling om uiteindelijk volledig mee te draaien in de samenleving. Het ontwikkelen van een eigen identiteit is vandaag de dag belangrijker dan ooit. Ik geloof niet dat het mogelijk is je volle potentieel te behalen als je tot je 24e levensjaar bij je ouders blijft wonen.

Studenten zijn namelijk net jonge bonenplantjes: ze groeien en bloeien onder invloed van de kennis die de universiteit hun biedt. Maar het is niet alleen de opleiding die je water en kunstmest geeft: de meeste ouders proberen hoofdleverancier te zijn van Pokon. Ze willen dat jij net zo wordt als zij (want zij zijn ouder, wijzer, weten het beter, je begrijpt me vast wel…). Het is dus onvermijdelijk dat je gewoontes en gebruiken van je ouders zult overnemen. Maar als je extra lang thuis blijft, word je ongetwijfeld een perfecte kopie van je vader en je moeder. Gefeliciteerd.

Is dat wat ik wil? Wil ik hetzelfde zijn als mijn ouders? Absoluut niet. Ik ben anders dan mijn ouders. Anders zijn is belangrijk. Anders zijn is mooi. Dat moet koste wat het kost gestimuleerd worden. Die paar duizend euro extra studieschuld is mijn eigen identiteit zeker weten waard!

Vrijheid, blijheid

Ten tweede vergelijk ik een ouderlijk huis het liefst met een gevangenis. Je kunt niet gaan en staan waar je wil, je mag niet weten hoe laat je opstaat en als je zeurt over whatever dan ook, word je meteen naar je kamer gestuurd. Nee, ik kan niet wachten om zo snel mogelijk uit het huis van mijn ouders te ontsnappen. Ik tel de dagen af totdat ik eindelijk mijn eigen plek kan creëren. Precies zoals ik het zelf wil en zonder bemoeizuchtige ouders.

Niemand zal meer zeuren dat ik te laat thuiskom na een feestje, of raar opkijken als ik (in zéér zeldzame gevallen) een meisje mee naar huis neem. Stilte, privacy en rust; volgens mij is een eigen huis het ideale toevluchtsoord in de wereld van de hardwerkende student. Kortom, als jong plantje word je niet alleen hevig gevormd door je ouders, je krijgt niet eens ruimte om fatsoenlijk te groeien. Het is letterlijk en figuurlijk alsof je wordt tegengehouden door het dak van de plantenkas.

Eeuwig thuiswonen is geen optie

Bovendien kunnen je ouders niet tot het einde der tijden voor je blijven zorgen, hoe graag ze dat ook zouden willen. Op een gegeven moment moet dat plantje weg. Het moet zich ontkiemen tot de mooiste, geweldigste of grootste bonenplant ter wereld. Je hebt geen groene vingers nodig om te beseffen dat veel grote planten op een klein stukje grond kweken niet werkt. Hetzelfde geldt voor eeuwig thuis blijven wonen. Dat kan gewoon niet.

Daarbij komt dat jonge mensen zich veel makkelijker kunnen aanpassen aan nieuwe situaties dan oude mensen. Ga ogenblikkelijk dat huis uit, want dan ben je er nog niet zo aan gehecht. Dan hebben je wortels zich nog niet vastgegrepen in het tapijt van je oude, vertrouwde slaapkamer.

De ultieme beloning voor achttien jaar zorg

Tot slot is het tijd om tóch nog wat goeds te zeggen over de opvoedkundige kwaliteiten van ouders. Ik vind dat je je vader en moeder geen groter compliment kunt geven dan op je achttiende, als je gaat studeren, het huis te verlaten. Het verlaten van je ouders is niet alleen een grote stap in jouw leven. Het heeft ook nog eens een diepere betekenis. Eigenlijk laat je zien dat je ouders zo goed voor je hebben gezorgd, dat je op je eigen benen kunt staan. Ze hebben je genoeg geleerd om je eigen leven te leiden en je hebt ze eigenlijk niet meer nodig. Je ouders hebben hun taak volbracht. Geef ze een waardig afscheid en blijf niet tot je dertigste levensjaar plakken.

Daarbij komt dat je ouders het stiekem best fijn vinden als je het huis verlaat. Ze durven het misschien niet te zeggen, maar als jij op kamers gaat, hebben je vader en je moeder een hele hoop zorgen minder. Kortom, volgens mij zijn er een boel wederzijdse voordelen.

Dus, het lijkt me dat er voldoende redenen zijn om die lening bij DUO af te sluiten en een eigen leven te gaan beginnen: meer vrijheid, meer kansen, meer leven. Geen ouder die mij nog tegenhoudt als ik over iets minder dan twee jaar mijn koffers pak en vertrek. Tijd om mijn eigen boontjes te doppen in een bruisende studentenstad!

[1]: https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/jongeren-blijven-langer-bij-hun-ouders-wonen~b5ac181b/, geraadpleegd op 28 januari 2020

Share

Zo overleefde ik mijn eerste week in quarantaine

Leestijd: 3 minuten

Toen Mark Rutte vorige week aankondigde dat de scholen gingen sluiten, dacht ik maar één ding: f*ck, daar gaat m’n testweek.

Niet dat ik zo hard geleerd had hoor, integendeel, ik had minder dan ooit gedaan. De uiteindelijke ‘schade’? Slechts één mindmap voor kunstgeschiedenis die ik voor niets had gemaakt.

De dag erna, maandag, de eerste quarantainedag, verliep chaotisch. Mijn school gaf weinig informatie en geen enkele leerling wist waar hij aan toe was. Als voorzitter van de leerlingenraad richtte ik ‘Erasmus in quarantaine‘ op: een site waar ik informatie van mijn school over de coronacrisis verzamelde. Het bleek een gouden zet. Binnen 24 uur werd de site maar liefst 6000 keer bezocht.

Die maandagmiddag ging ik met een delegatie van de leerlingenraad praten met de directie. We kregen antwoord op een deel van onze vragen, maar het grootste deel van de tijd moest de directeur ons het ‘dat weten we nog niet’-antwoord verkopen. Frustrerend.

Steeds meer planners kwamen binnen, en mijn agenda raakte overvol. Ik maakte al snel mijn eigen corona-tracksheet in Excel.

Mijn coronaplanner – alle informatie overzichtelijk op één plaats

Dit was een goede keus. Andere leerlingen zagen door de bomen het bos niet meer, maar ik kon lekker aan de slag.

De dagen erop werkte ik gestaag door aan school.

Maar, ik moest mijn conditie ook op peil houden. In eerste instantie leek hardlopen een prima optie. Na drie kilometer hel was die werkelijkheid uit mijn hoofd verdreven: hardlopen is verschrikkelijk.

De workout van twintig minuten op het Insta-account van de sectie gym bood wel uitkomst. De training was goed op niveau en was leuk om mee te doen. Ik heb de training opgenomen, zodat ik hem komende week nog veel vaker kan doen.

Nee, dit is geen bom, dit is een fenomenale uitvinding

Gek genoeg biedt de coronacrisis een hoop voordelen: elke dag lekkere lunch, niet meer reizen, en het belangrijkste, ik houd zeeën van tijd over. Ik heb voor het eerst in maanden weer wat met mijn elektronica gedaan. In vier uurtjes tijd flanste ik dit bedieningspaneel voor het online vergaderprogramma Zoom in elkaar. Deze uitvinding maakt tot op de dag van vandaag mijn leven tijdens videolessen een heel stuk makkelijker. (No worries, over dit geniale dingetje maak ik nog een filmpje voor op mijn YouTube-kanaal.)

Toch blijf ik het gek vinden: ik ben niet ziek, maar ik moet wel in quarantaine. Het liefst zou ik natuurlijk gewoon naar school gaan, normaal sporten en mijn vrienden in real-life zien. De realiteit is helaas dat dit op dit moment niet kan. Ik hoop dat deze situatie zo snel mogelijk voorbij trekt.

Dikke knipoog van mij,
Stach

Share

Verrijk je pakket: kies een kunstvak!

Leestijd: < 1 minuut

 

Als ik andere leerlingen vertel over mijn technische profiel met onder andere wiskunde B en D, biologie, scheikunde en natuurkunde kijken ze vaak raar op als ik in een bijzinnetje vermeld dat ik ook nog handvaardigheid heb gekozen. “Waarom zou je dat doen?”, is de vraag die ik altijd krijg. Om dit mysterie voor eens en voor altijd op te lossen: drie redenen waarom een kunstvak een verrijking is voor je pakket!

Lees het hele artikel op Scholieren.com.

Share

Nederlands: nutteloos en pittig saai!

Leestijd: < 1 minuut

 

Toen ik afgelopen zomer mijn boek voor Nederlands opensloeg had ik er zowaar zin in. In het boek stonden veel nuttige onderwerpen zoals presenteren, debatteren en het schrijven van goede brieven. Maar, toen ik in de eerste week van het nieuwe schooljaar de planner zag, werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt: net zoals ieder jaar bestond het programma uit spelling, formuleren, leesvaardigheid en woordenschat. Doodsaai…

Lees het hele artikel op Scholieren.com.

Share

Testweek dag 6

Leestijd: < 1 minuut

Vandaag was de zesde, en gelukkig de laatste, dag van de testweek.

Ik had eerst twee uur natuurkunde. De toets was te doen. De opgaven kwamen veelal uit oude examens en ik heb echt wel fouten gemaakt. Pittig, maar ik denk dat ik wel een voldoende heb. Zo niet, dan bestaat altijd nog de herkansing…

Daarna zes (!) uur handvaardigheid. Say no more…

Einde van de testweek!

Yeah.

Share

Testweek dag 5

Leestijd: < 1 minuut

Vandaag van de vijfde dag van de testweek. Ik had eerst een twee-uurstest (PTA) voor Nederlands: grammatica, spelling en formuleren. Mijn voorbereiding was nog minder dan minimaal: de 150 woordjes keek ik één keer door, de spellingsregels lagen 10 minuutjes voor mijn neus en de formuleringsfouten kregen niet meer dan 30 minuten mijn aandacht. Waarom? Het is Nederlands. Ik spreek, schrijf en gebruik het al 16 jaar…

De toets was werkelijk een eitje: je kon tientallen punten verdienen met simpele werkwoordspelling, het verbinden van Latijnse voor-en achtervoegsels met hun betekenis en het aanwijzen van simpele formuleringsfouten.

Na vijftig minuten stapte ik tevreden het lokaal uit.

De toets wiskunde B was iets ingewikkelder. Ik had struggles met de laatste opgave, omdat je de oppervlakte van een gebied dat door drie krommes werd beschreven, moest uitrekenen. Ik dacht veel te moeilijk en was uiteindelijk vijf blaadjes verder, zonder dat ik het antwoord had gevonden.

Share

Testweek dag 4

Leestijd: < 1 minuut

Vandaag was de vierde dag van de testweek. Ik begon de dag met een toets
Engels. De test bestond uit twee delen: een grammatica-onderdeel een een serie leesteksten.

Het grammaticastuk vond ik best ingewikkeld: “Moet ik nou een passive gebruiken, of toch een een future? En welke van de twintig vormen dan?” Ik heb me helemaal doodgelachen om de invultekst over ‘the pro photographer‘: een vrouw die al tientallen jaren fotografeerde… met een Canon 1100D. Voor de leken: dat is een camera van ongeveer 300 euro. Toen ze vervolgens uitlegde dat symmetrie in je foto het allerbelangrijkste was, kon ik het niet laten om in de kantlijn de volgende notitie toe te voegen:

“… and really boring. Always follow the rule of thirds.”

Leesteksten waren easy.

Daarna kwam maatschappijleer: zoals altijd, geen hogere wiskunde, veel basiskennis. Deze keer werden er, eindelijk, geen letterlijke vragen uit de ‘test jezelf’ gesteld. Eigenlijk wel prettig, want ik was te lui om de 200+ vragen in m’n kop te stampen…

Share