Eerste prijs op het Literair Concours bij ons op school!

Leestijd: 4 minuten

Gisteren ben ik eerste geworden in de categorie proza-onderbouw op het Literair Concours 2017 op mijn school. Het was heel erg leuk! Met mijn verhaal “Altijd maar haasten, altijd maar stress” had ik het thema tijd heel goed beschreven.

Het verhaal gaat over het jongetje Klaas. Klaas kan moeilijk opstaan en heeft moeite met plannen. Laat hij nu net een voodoo-poppetje hebben, geërfd van zijn oom. Zou die echt wensen kunnen vervullen?

Je kunt het verhaal zelf hieronder lezen. (© Stach Redeker 2017)

Altijd maar haasten, altijd maar stress

“Piep… piep… piep…”
Zo word ik elke morgen wakker van mijn digitale wekker.

Ook deze morgen werd ik gewekt door deze harde tonen. Ik drukte op SNOOZE en ik draaide me nog een keer om. Ik deed net mijn ogen dicht, toen mijn moeder van beneden riep: “Klaas! Hoe vaak heb ik niet gezegd dat je sneller moet opstaan? Hoe vaak heb ik je uit je bed moeten sleuren? Hoe vaak heb…”

En abrupt onderbrak ik haar zin. “Al minstens zestig keer, mam. Ik ben bezig!”

Ik duwde mijn deken opzij. Nog vijf minuten voordat de bus vertrekt. Nog vijf minuten om aan te kleden, te douchen en te ontbijten. “Laat dat ontbijten maar”, dacht ik. “Dat doe ik wel in de bus”.

Altijd maar haasten, altijd maar stress.

Ik trok mijn spijkerbroek aan, mijn hemd en mijn favoriete sweater. Voordat ik mijn kamer verliet, keek ik zoals gewoonlijk naar het altijd-booskijkende-voodoo-poppetje, dat ik van mijn oom had geërfd. Men beweerde dat het magische krachten zou bezitten. Het kon wensen vervullen, al geloofde ik dat niet.

In de keuken smeerde ik een boterham met pindakaas en snel rende ik naar de bus. Nog net op tijd kwam ik aan bij de halte en kon ik in de bus gaan zitten. Ik at mijn boterham met pindakaas. “Had ik maar kipfilet genomen”, dacht ik. Te laat. Ik was nooit eens op tijd.

Altijd maar haasten, altijd maar stress.

Ik leerde nog even voor mijn geschiedenisproefwerk. Het ging over Nicolas Flamel, een alchemist, lekker boeiend.

Toen ik ’s avonds, na een nog-veel-drukkere schooldag in mijn bed lag, had ik er genoeg van. Ik besefte toen nog niet dat de volgende uren beslissend waren voor het verloop van mijn leven, maar daarover later meer…

Dat voodoo-poppetje, die met zogenaamde ‘krachten’, mocht zijn dienst vandaag gaan bewijzen. Ik weet dat het stom klinkt, maar ik ging tegen hem praten.

Ik vroeg hem of hij ervoor kon zorgen dat de tijd stil kwam te staan. Nooit meer stress, nooit meer gehaast, het leek mij heerlijk. Geen proefwerken, geen vervelende moeders, geen tijd. Mijn ideale wereld.

Toen ik de volgende morgen wakker werd, dacht ik dat ik me had verslapen. Ik keek op mijn digitale wekker en ik zag, tot mijn verbazing, dat het kleine wekkertje na vier jaar trouwe dienst was bezweken. De teller liep niet meer. Moest ik geloven dat het 6:58 was? Of liep de wekker verkeerd? “Raar”, dacht ik.

“Mijn moeder zal woest zijn. Zeer waarschijnlijk staat ze nu te foeteren. Ach, vandaag heb ik een goede smoes”, stelde ik mezelf gerust.

Ik liep naar beneden. Mijn moeder lag in bed. Ik tikte haar aan. Ze reageerde niet. “Was ze dood?”, dat was het eerste dat mij te binnen schoot.

Toen merkte ik op dat haar horloge ook stil stond. 6:58. Dat kon toch geen toeval zijn?

En toen, voor het eerst die ochtend, begonnen mijn hersenen pas echt te werken…

Ik besefte dat ik vrij was! Geen stress en geen haast. Heerlijk! Ik liep naar buiten. De straat was koud, donker en verlaten. Ik zag een vogel in de lucht. Hij hing stil. “Ik wist niet dat vogels dat konden”, dacht ik.

Even later liep ik naar mijn favoriete speelplein. Ik zag niemand. Niemand om mee te spelen. De tijd stond stil, maar of ik er veel aan had…

Eenmaal thuisgekomen, deed ik mijn computer aan. Tijd voor een spelletje. Ik startte CounterStrike op en ik drukte meteen op MULTIPLAYER. De game laadde, maar er was niemand om mee te spelen. Wat kon ik in hemelsnaam doen?

“De tijd staat stil, maar ik leef door”, realiseerde ik me.

In de avond had ik er genoeg van. Weer sprak ik tot mijn voodoo-poppetje. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik legde hem uit dat het stilzetten van de tijd ook veel nadelen had. Zou het ooit weer goedkomen?

Die nacht sliep ik nauwelijks.

De volgende morgen werd ik gewekt door het gebruikelijke “Piep… piep… piep…”. Deze keer was ik er blij mee. Ik zocht mijn voodoo-poppetje om hem te bedanken, maar ik vond hem niet.

Op dat moment viel mijn blik op een blaadje op de hoek van mijn bureau.

Het stilzetten van de tijd was een moeilijke betovering.
Het heeft letterlijk mijn leven gekost.
Ik heb een planner voor je gemaakt.
Hopelijk gebruik je hem goed.

Voodoo

Sindsdien plan ik alles zorgvuldig. Ik heb nu een stuk minder last van stress en haast. Eigenlijk heb ik nu bereikt wat ik wilde. Nooit meer haasten, nooit meer stress.


Advertentie:
Share