Fitness niet goed voor mentale gezondheid – column #5

Leestijd: 2 minuten

De sportschool is een plek waar vele mensen hun spieren kweken, hun conditie perfectioneren en hun shakes achterover slaan. Ruim 21 procent van de Nederlanders gaat wekelijks naar de sportschool. Redenen genoeg om een column te wijden aan ergernissen in de fitnessclub.

Mijn ergernissen beginnen al meteen bij binnenkomst. De muziek knalt regelmatig LOEIHARD door de speakers. Schoolfeesten zijn er niets bij.

Goede muziek? Ho maar.

De eerste de beste afspeellijst met “best sports music” staat op: allemaal bass-boosted nummers die niet meer te herleiden zijn aan het origineel. Wat een cultuurbarbaren!

Vervolgens loop ik naar de kleedkamer. De kans is, ongeveer, dertig procent dat ik een halfnaakte man aantref als ik de deur openruk en in twintig procent van de gevallen heeft er iemand een grote boodschap gedaan. Dat ruik je.

Ik kleed me meestal zo snel mogelijk om. Puur en alleen om vragen van medesporters te voorkomen. Ik heb nog nooit een ander gesprekje gevoerd dan dit:

Ik: “Hoi.” (puur uit beleefdheid)
Andere fitnessgoeroe: “Hé man. Lekker getraind vandaag?”
Ik: “Om eerlijk te zijn, ik moet nog beginnen.” (dus… laat me met rust)
Andere fitnessgoeroe: “Oh… wat ga je vandaag trainen.”
Ik: (heb werkelijk geen flauw idee) “Beetje buik, armen, standaard.”
Andere fitnessgoeroe: “Dat doe je wel vaker hè?”
Ik: “Zeker.” (en nu oprotten alsjeblieft)

Na deze zeer productieve woordenwisseling loop ik naar de kluisjes. Het eerste kluisje dat ik openmaak, zit altijd vol met kleding. Onbegrijpelijk dat mensen niet de moeite nemen om hun kluisje op slot te doen.

Het tweede kluisje stinkt, maar bij het derde kluisje heb ik geluk: die is leeg…

Zoveel ergernissen, en ik ben nog niet eens begonnen aan de warming-up.


Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving. 

Share

Testweek dag 5

Leestijd: 1 minuut

Vandaag was de vijfde dag van mijn testweek.
Op de planning stonden Engels en maatschappijleer.

De test Engels was moeilijker dan normaal, maar nog steeds prima te doen. De toets was opgebouwd uit vijf teksten ontleend aan oude havo-eindexamens. Voor het eerst moest ik ook letten op stijlfiguren, ironie en argumentatieve middelen. Dat was wel even een omschakeling, maar ik denk dat het me prima gelukt is.

De test maatschappijleer was, zoals altijd, een letterlijk kopie van de test jezelf. Op de vele grammaticale fouten na, bijvoorbeeld: “a-b-c-tje”. “Fouter” dan dat kun je “abc’tje” echt niet schrijven. Om nog maar te zwijgen van de interpunctie. Die ontbrak. Misschien zal de komma-toets vast…

Maar goed, schetst een letterlijk gekopieerde toets dan een goed beeld van de kennis en kunde van de leerlingen? Ik weet het niet hoor. Wat ik wel weet, is dat de test jezelf het enige was dat ik had geleerd. Binnen vijftig minuten (van de honderd) was ik klaar.

Zo erg is maatschappijleer dus niet 😉

Share

Testweek dag 4

Leestijd: 1 minuut

Gisteren was de vierde dag van mijn testweek.
Op de planning stonden natuurkunde en handvaardigheid.

Natuurkunde was echt een eitje. De toets bestond, zoals altijd, uit vwo-eindexamenopgaven. Deze keer was ik er goed op voorbereid en ging ik gestaag door de vragen heen. Algemene gaswet ombouwen, modelletje begrijpen, heel veel formules invullen, ik kijk er niet meer van op. Maar… zonder Binas had ik het écht niet gered. Ik heb nog NOOIT zoveel aan dat boek gehad.

(Nieuwe ontdekking: tabel 4 bevat alle (afkortingen van) grootheden en eenheden die worden gebruikt in formules. Dat scheelt heel veel tijd, omdat ik ze nu niet meer af hoef te leiden. Formules uit mijn hoofd leren, deed ik sowieso al nauwelijks, die trek ik ook gewoon uit Binas…)

De test kunstgeschiedenis was ingewikkelder. Heel veel schrijven en heel veel uitleggen staat in een directe verbinding met kramp in je vingers, al zeg ik het zelf. De vragen waren behoorlijk op niveau. Ik vraag me af of ik in alle gevallen het gewenste antwoord heb gegeven. Ik heb wel, uiteraard, mijn best gedaan. (En daar gaat het om, toch?)

Share

Testweek dag 3

Leestijd: 1 minuut

Vandaag was de derde dag van de testweek.
Op de planning stonden wiskunde B en Nederlands.

Wiskunde B ging erg soepel. Alhoewel het een lange toets was (leerstof: het hele boek), werkte ik gestaag door de vragen heen. Aan het einde van de honderd minuten had ik een indrukwekkend eindresultaat voor me liggen: veertien (!) kantjes vol met berekeningen, grafieken en formules. Ik heb het gevoel dat ik wiskunde B nog nooit zo goed gedaan heb.

De test Nederlands duurde slechts vijftig minuten. De toets was niet heel bijzonder. Alle standaardvragen kwamen erin voor en de enige leestekst ging uiteraard weer over een vaag onderzoek van een onbekende professor.

Share

Testweek dag 2

Leestijd: 1 minuut

Gisteren was de tweede dag van de testweek.
Op de planning stond een toets biologie.

De toets was goed te doen. Het waren 36 meerkeuzevragen en 13 open vragen. Ik vond het niet bijster ingewikkeld, maar er zaten wel wat pittige dingetjes in.

Foto van een informatieblad biologie in mijn map

Altijd leuk trouwens, als leerstof van het ene vak het andere vak tegenspreekt.

“Nee jongens…, een zout bestaat uit ionen. Vergeet dat niet. Je mag niets anders opschrijven.” – Iedere scheikundedocent

Een ander deel van het informatieblad in mijn map

Gelukkig doen ze het zes pagina’s verderop wel goed…

Share

Testweek dag 1

Leestijd: 1 minuut

De vierde en laatste testweek is begonnen.
Gisteren stonden Frans en wiskunde D op het programma.

De test Frans ging soepel. Het waren leesteksten, verzameld uit oude eindexamens uit 2017, 2018 en 2019. Al met al prima te doen. Na iets minder dan negentig minuten stond ik weer buiten het lokaal. De testweek was goed begonnen.

Wiskunde D was een stuk pittiger, en dat had ik ook wel verwacht. De test bestond uit drie onderdelen: lineair programmeren, complexe getallen en plaats en afstand. Ik dacht dat plaats en afstand het moeilijkste zou zijn, maar uiteindelijk vielen die vragen best mee. Het onderdeel complexe getallen stelde ook niet erg veel voor. Daarentegen was lineair programmeren erg klote. Het was het onderdeel waarvan iedere verwachtte dat het goed te doen zou zijn, maar het bleek een echte verschrikking.

Aan het einde van de twee uur had ik één lineaire programmeervraag helemaal ingevuld, één andere voor een klein deel en de laatste bijna niet.

Maar… die voldoende is echt wel in de pocket… (denk ik)

Share

Verschrikkelijk vershoudfolie – column #4

Leestijd: 2 minuten

Vershoudfolie. Het wondermiddel voor het conserveren van producten? Ik denk het niet! Dit zijn drie redenen waarom ik een hekel heb aan dat spul.

1. Het kleeft

Dit is mijn grootste bezwaar als het gaat om vershoudfolie: ik krijg het niet fatsoenlijk van A naar B. De kleverige, plastic substantie grijpt iedere kans om vast te plakken aan alles behalve het product dat ik wil verpakken. Het gebeurt mij dagelijks: na een scheldkanonnade van twee minuten (omdat ik het niet van de rol af krijg), “klapt” het folie dubbel en kan ik weer opnieuw beginnen.

2. Teveel of te weinig

Verder pak ik nooit precies de juiste hoeveelheid vershoudfolie. Het is in eerste instantie vaak te weinig. Met een beetje draaien en meten, merk ik al gauw dat het écht niet past. Plasticje in de prullenbak, en weer opnieuw afscheuren. De tweede keer pak ik veel te veel natuurlijk, dat lijkt overdreven, maar dan zit ik in elk geval goed.

3. Geen functie

Vershoudfolie is eigenlijk nutteloos. Op internet zijn er meerdere fora te vinden waar men praat over vershoudfolie. Het blijkt dat je veel beter aluminiumfolie kunt gebruiken. Dat heeft hetzelfde effect, maar is makkelijker te gebruiken. Enig nadeel is dat het moeilijker is om vochtige substanties af te dekken, maar dat neem ik graag voor lief.

Kortom: tijd om alle rollen vershoudfolie uit mijn huis te knikkeren. Nooit meer gedoe met kleverige folies, ik teken ervoor! Mijn advies: stap over op bakjes met deksels. Herbruikbaar en daarmee erg duurzaam.

Wie doet er mee?


Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving. 

Share

Release Weblog van Stach versie 5.2.2 – “Bij de tijd”

Leestijd: 2 minuten

Vandaag lanceer ik de nieuwste versie van Weblog van Stach. Dit is versie 5.2.2 en ik noem hem “Bij de tijd“.

Een korte tijd geleden las ik een artikel over een of ander onbelangrijk onderwerp. Ik vond het niet interessant, maar wilde het toch graag uitlezen. Na vijf minuten kwam ik erachter dat ik niet eens op tien procent van het artikel was. Ik dacht: dat nooit meer!

Bij de tijd” focust vooral op het gebruiksgemak van de website. Er zijn twee grote wijzigingen doorgevoerd aan de interface:

  1. Bij elk artikel is de leestijd toegevoegd. De eerste regel van een blogpost gebruik ik om je te vertellen hoe lang je ongeveer over het lezen zult doen. De indicatietijd is gebaseerd op een leestempo van 250 woorden per minuut. Dit is het gemiddelde leestempo van een volwassene.
  2. Op een groot deel van de pagina’s is een vooruitgangsbalk toegevoegd. Deze balk laat je in het rood zien hoeveel je van de pagina hebt bekeken. Eventuele reacties tellen niet mee. De balk is te zien op berichtpagina’s, zoals deze, en op standaardpagina’s, bijvoorbeeld deze. De balk is niet te zien op verzamelpagina’s, zoals de homepage. Tot slot werkt de balk op ieder device en in ieder browser.

Versie 5.2.2 repareerde ook enkele bugs en verwijderde vijf onnodige plugins.

26-6-2019 – Weblog van Stach 5.2.2 – Bij de tijd

Share

Meer! Meer! Meer! – column #3

Leestijd: 2 minuten

De vorige twee columns hebben één ding gemeen: het is de schuld van fabrikant. Dat is niet altijd waar. Tijd om wat recht te zetten.

Vandaag wil ik het hebben over nutteloze innovatie.

Ik beschouw een vinding nutteloos als hij aan één van de volgende eisen voldoet:
1. Het product heeft geen toegevoegde waarde;
2. De wereld/technologie is nog niet klaar voor het product.

Even een voorbeeldje: Samsung met zijn opvouwbare telefoon. De verkoopdatum van de telefoon is uitgesteld, omdat het principe niet goed werkte. De technologie was er nog niet klaar voor. Nutteloze innovatie.

Voorheen gaf ik altijd de schuld aan de producent. Hij maakt immers het product. Echter, zo werkt het niet in de economie. Het is een kwestie van vraag en aanbod. Je kunt het dus ook andersom bekijken: wij, de mensen, blijven interesse tonen in nieuwe dingen en dus blijven fabrikanten ze produceren.

Neem nou 5G. Wat kan je daar eigenlijk mee? Ja… je kunt een film van een paar gigabyte binnen één minuut downloaden. Resultaat: je jast, in een fractie van een seconde, je hele bundel erdoorheen. Ben je er dan nog zo blij mee?

Tegenwoordig willen we die producten alleen maar, omdat ze nieuw zijn. In de huidige wereld is nieuw meteen hip en cool. Iedereen wil erbij horen. Eigenlijk is het een logische oorzaak.

Kortom, de volgende keer als je wat koopt, denk dan na over het product. Heb je het echt nodig? Is het beter dan wat je al had? Je hebt niet altijd iets nieuwers nodig, soms moet je blij zijn met wat je hebt.


Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving. 

Share

Ongevraagde updates zijn ongevraagde problemen – column #2

Leestijd: 2 minuten

Stel je voor: je zit rustig op een bankje in de zon. Plotseling komt er een opdringerige ijsverkoper voor je staan. Hij geeft je een ijsje, zonder dat je daarom gevraagd hebt, en laat je maar liefst tien euro aftikken. Als hij weg is, proef je het ijsje. Het smaakt vreselijk.

Voel je je genaaid?

Tuurlijk.

Dit beschouwen wij als abnormaal en gelukkig gebeurt het ook niet… zou je denken, want in de wereld van de computerprogrammamakers is dit de normaalste zaak van de wereld.

De Huawei-ban, je hebt er vast wel van gehoord. Binnen een korte tijd mag Google geen software meer leveren aan Huawei. Gevolg: Huawei voert in een korte termijn extreem veel updates door.

Ik maakte het een paar dagen geleden mee. De update voor Android 9 op mijn smartphone. “Leuk”, dacht ik. “Weer een boel nieuwe functies en een hoger getalletje is altijd goed, toch?”

Android 9 op mijn smartphone

Die gedachte was snel verdwenen. Kijk bijvoorbeeld eens naar de icoontjes: vreselijk! En om maar te zwijgen van de meldingen, die kan je in Android 9 niet meer goed uitklappen. Ik zie alleen nog “U hebt twee ongelezen berichten”, maar de inhoud is niet meer in de melding zichtbaar.

Is dit een probleem? Ja, dit is een groot probleem. Ik moet minstens twee keer zoveel tijd besteden aan het snel lezen van mijn nieuwste appjes. En vergeet het overzicht niet: dat ben ik kwijt.

Tot slot heb ik hier natuurlijk nooit om gevraagd. En die ijsverkoper is hem natuurlijk al lang gepeerd!

Uiteindelijk zijn de icoontjes gerepareerd, maar de meldingen tot op de dag van vandaag nog niet.

Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving. 

Share