Testweek dag 5

Leestijd: < 1 minuut

Vandaag van de vijfde dag van de testweek. Ik had eerst een twee-uurstest (PTA) voor Nederlands: grammatica, spelling en formuleren. Mijn voorbereiding was nog minder dan minimaal: de 150 woordjes keek ik één keer door, de spellingsregels lagen 10 minuutjes voor mijn neus en de formuleringsfouten kregen niet meer dan 30 minuten mijn aandacht. Waarom? Het is Nederlands. Ik spreek, schrijf en gebruik het al 16 jaar…

De toets was werkelijk een eitje: je kon tientallen punten verdienen met simpele werkwoordspelling, het verbinden van Latijnse voor-en achtervoegsels met hun betekenis en het aanwijzen van simpele formuleringsfouten.

Na vijftig minuten stapte ik tevreden het lokaal uit.

De toets wiskunde B was iets ingewikkelder. Ik had struggles met de laatste opgave, omdat je de oppervlakte van een gebied dat door drie krommes werd beschreven, moest uitrekenen. Ik dacht veel te moeilijk en was uiteindelijk vijf blaadjes verder, zonder dat ik het antwoord had gevonden.

Share

Testweek dag 4

Leestijd: < 1 minuut

Vandaag was de vierde dag van de testweek. Ik begon de dag met een toets
Engels. De test bestond uit twee delen: een grammatica-onderdeel een een serie leesteksten.

Het grammaticastuk vond ik best ingewikkeld: “Moet ik nou een passive gebruiken, of toch een een future? En welke van de twintig vormen dan?” Ik heb me helemaal doodgelachen om de invultekst over ‘the pro photographer‘: een vrouw die al tientallen jaren fotografeerde… met een Canon 1100D. Voor de leken: dat is een camera van ongeveer 300 euro. Toen ze vervolgens uitlegde dat symmetrie in je foto het allerbelangrijkste was, kon ik het niet laten om in de kantlijn de volgende notitie toe te voegen:

“… and really boring. Always follow the rule of thirds.”

Leesteksten waren easy.

Daarna kwam maatschappijleer: zoals altijd, geen hogere wiskunde, veel basiskennis. Deze keer werden er, eindelijk, geen letterlijke vragen uit de ‘test jezelf’ gesteld. Eigenlijk wel prettig, want ik was te lui om de 200+ vragen in m’n kop te stampen…

Share

Irritante enquêtes – column #23

Leestijd: 2 minuten

Drie weken geleden gaf ik op school aan deel te willen nemen aan een groot stressonderzoek van de Universiteit van Amsterdam. “We sturen je zo’n drie keer een mailtje met een vragenlijst en de korte enquêtes duren maar één minuutje hoor…”

Inmiddels zit ik op tien mailtjes, en als je even geen tijd hebt om een vragenlijst in te vullen, sturen ze je anderhalf uur later een herinneringsmailtje. Super irritant.

Maar… alles voor het onderzoek. Toch?

De vragen zijn WAAR-DE-LOOS. “Heb je tijdens het leren aan wiskunde nagedacht over je toekomst?”

Helemaal niet.

“Oké. Hoe prettig waren die gedachtes?”

Werkelijk waar: deze enquêtes zijn onnuttig en onnodig, maar dat is niet het enige waar ik me aan erger. Ik begin het zinnetje “Vul dit even in, kost maar vijf minuutjes!” echt te haten. De vragenlijst is namelijk nooit klaar in ‘vijf minuutjes’. Bij dit soort enquêtes ben je regelmatig twintig minuten bezig.

Helaas zijn de enquêtes van het stressonderzoek niet de enige vragenlijsten die ik binnenkrijg. De mens lijkt de traditionele enquête te hebben herontdekt: een vragenlijst voor een profielwerkstuk over sportblessures (nooit gehad) of een onderzoek naar het online shoppen met als laatste vraag: “Vind je het jammer dat veel winkels failliet gaan?” Alsof iedereen spontaan sentimenteel zou moeten worden en meteen naar de kruidenier op de hoek moet rennen om twaalf worsten te kopen…


Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving.

Share

Testweek dag 3

Leestijd: < 1 minuut

Gisteren was de derde dag van mijn testweek. Ik had als eerste een toets biologie. De biologietoets was een stuk moeilijker dan ik had verwacht. Ik denk dat het vooral kwam door de gigantische hoeveelheid leerstof die was opgegeven voor de test. Toch sloeg ik me dapper door de opdrachten heen en heb ik het gevoel dat ik een prima score heb gehaald.

Daarna een toets kunstgeschiedenis. We hadden dezelfde surveillant als bij wiskunde D: aardige man hoor, maar hij begint wel heel laat met het uitdelen van de toets- en antwoordblaadjes. Ook nog een dingetje: hij geeft je eerst het antwoordenblaadje, twee minuten later het toetsblaadje en nog één minuut later de afbeeldingsbijlagen. Dit alles zorgt natuurlijk voor de nodige frustratie.

Ik begon dus met een achterstand van ongeveer vijf minuten. Tijd bleek helemaal geen probleem te zijn. Ik racete door de vragen heen en stond zestig minuten later weer buiten het lokaal. Prima toets. Ging lekker.

Share

Testweek dag 2

Leestijd: 2 minuten

Ik heb een hekel aan mensen die in de laatste vijf minuten weglopen.

Onze testen duren 100 minuten. Dit betekent dat een leerling, als deze klaar is, na de eerste 50 minuten het lokaal mag verlaten. Om de rust in het lokaal te bewaren, mag er tijdens de laatste 15 minuten niemand meer weg.

Vooral die laatste regel wordt niet gehandhaafd door surveillanten en leerlingen zijn hem massaal ‘vergeten’…

Zo ook bij mijn eerste toets Frans. De toets bestond uit diverse leesteksten en 29 vragen. Tijd was niet je beste vriend: in de laatste twee minuten schreef ik het antwoord op vraag 29 op. Het is super irritant als juist tijdens de laatste loodjes iedereen gaat bewegen.

Bij mijn tweede toets, wiskunde D, kwam dit hele probleem niet aan de orde. Iedereen had alle tijd nodig om de ingewikkelde opgaven te maken. Ik weet zeker dat mijn docent niet blij wordt als ze mijn 10 (!) kantjes moet nakijken: ik ben begonnen bij vraag 6, toen heb ik 7 gemaakt. 8 sloeg ik over, 9 maakte ik wel. Daarna vraag 1 en 2. 3 sloeg ik weer over, maar 4 en 5 maakte ik wel. Aan het einde loste ik nog vraag 3 en 8 op.

Kortom: chaos. En dankzij een ernstig tekort aan ruitjesblaadjes werd het niet overzichtelijker.

Al met al denk ik dat ik de test wiskunde D best goed gedaan heb. Er zaten een paar dingetjes in waarvan ik dacht: dit kan nooit kloppen. Een raakvlak aan een bol in het imaginaire stelsel? Of 28 verschillende oplossingen (bleken er toch 10 te zijn)? Maar… de rest van de opgaven heb ik, naar mijn mening, prima gedaan.

Share

Testweek dag 1

Leestijd: < 1 minuut

Yeee! Mijn testweek ik weer begonnen. Nieuw dit jaar: drie testweken in plaats van vier. Dat heeft als voordeel dat ik minder leerdruk ‘zou moeten ervaren’. Het nadeel is natuurlijk dat ik maar drie keer per jaar blogs kan schrijven op Weblog van Stach…

Vandaag begon ik met een toets scheikunde. De leerstof bestond uit veel verschillende onderdelen: van zuren en basen, tot buffers en mesomere grensstructuren. Op de toets werd alleen de basiskennis gevraagd, maar de rekenopgaven waren best pittig.

Share

Hoe ver mag beveiliging gaan? – column #22

Leestijd: 2 minuten

Twee weken geleden kocht ik een nieuwe broek. Toen ik hem paste, ging er een scherpe steek door mijn been. Ik deed de broek uit en zag dit:

De security tag, je weet wel: dat witte ding, was losgeraakt en de scherpe punaise die erin zat, had geen moeite met het maken van een indrukwekkende snee. Dit voorval zette me aan het denken: hoe ver mag je gaan om iets te beveiligen?

Camera’s vind ik geen enkel probleem: ik heb er geen last van, en bovendien, ze doen niemand kwaad. Bij detectiepoortjes ligt het iets ingewikkelder: normaal gesproken heb ik daar ook geen last van, maar het komt regelmatig voor dat een caissière ‘vergeet’ de beveiliging eraf te halen of de techniek me simpelweg in de steek laat. Gevolg: het alarm gaat af en iedereen in de winkel kijkt me aan. Vet awkward.

Maar de witte security tag vind ik absoluut het ergste. Dat ding zit ALTIJD in de weg en klaarblijkelijk schieten de tags vrij makkelijk open. Nog een klein dingetje: de tag schijnt makkelijk verwijderbaar te zijn. Al met al zie ik nog geen voordelen… waarom gebruiken winkels dit middel massaal?

Antwoord: omdat er niets beters is. Er bestaat geen goedkope, robuuste manier om een kledingstuk te beveiligen. En dat terwijl we in de 21e eeuw leven. Beetje treurig, nietwaar? Ik heb het inmiddels geaccepteerd: voorlopig zitten we nog aan de security tag vast. Controleer dus, vóórdat je een broek past, of de tag goed vastzit!


Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving.

Share

Waarom moeten we eigenlijk naar school?

Leestijd: < 1 minuut

 

In mijn maatschappijleerboek las ik de vraag ‘Is school ook noodzakelijk’ en dit zette me aan het denken: heb ik school écht nodig om succesvol te worden? Ik besloot het hoofdstuk te lezen, maar een antwoord op deze vraag werd niet gegeven. Bovendien raakte ik door ingewikkelde termen als kwalificatieplichtsociale cohesie en nivellering al snel de draad kwijt. In deze blog geef ik vier redenen waarom ik denk dat school helemaal niet zo nuttig is als de wereld ons wil laten geloven…

Lees het hele artikel op Scholieren.com.

Share

Wat vakantie doet met je biologische klok – column #21

Leestijd: 2 minuten

De oplettende lezer had het vorige week ongetwijfeld opgemerkt: er was geen column verschenen! Hoe dat komt? Vorige week was het vakantie. En vakantie doet wat met je biologische klok…

Ken je het gevoel dat je op een dag een heleboel moet doen, maar in plaats van dat je het werk eerlijk verdeelt, je alles uitstelt tot het laatste moment? Ik wel: huiswerk kan prima om 17:00 uur, naar de sportschool in de avond en mijn tas inpakken doe ik morgenochtend wel. Uitstelgedrag.

Terug naar de vakantie. Ik heb zeeën van tijd en stel daarom alle belangrijke dingen uit tot het laatste moment. Op dat moment verlies ik iedere vorm van regelmaat en daar kan je biologische klok niet zo goed tegen. Gevolg: ik weet niet eens meer welke dag het is!

Vorige week zaterdag dacht ik dat het vrijdag was. Laat staan dat ik me kon herinneren dat ik een column moest schrijven voor Weblog van Stach. Zondag, daarentegen, kwam het even in me op, maar ik stelde het uit en beloofde plechtig dat ik het maandag zou doen.

Maandag kwam het er ook niet van.

Ga ik het de volgende keer anders aanpakken? Ga ik een vakantieplanning maken? Absoluut niet! Ik weet hoe planningen werken: ze kosten extra tijd en in de praktijk houd je je er toch nooit aan. Nee, ik blijf een uitsteller. En stiekem ben ik daar best trots op!


Stach Redeker is in het dagelijks leven student, lifehacker en blogger. Geïnspireerd door de lessen Nederlands en door een artikel van Schrijverspunt schrijft hij elke week een column over (super)kleine ergernissen in de samenleving.

Share