Essay Hotel Mama

Leestijd: 5 minuten

Hieronder vind je mijn essay met als onderwerp ‘Hotel Mama’. Het essay is geschreven in opdracht van het vak Nederlands en als voorbereiding op de essaywedstrijd van de Radboud Universiteit. Ik deed deze week vrijdag mee aan die wedstrijd, maar omdat de inlevertermijn nog niet is verstreken, kan ik (vanzelfsprekend) mijn wedstrijdessay nog niet publiceren. Voor nu zullen jullie het dus moeten doen met de oefenopdracht. Veel leesplezier!

Verlaat die ouderlijke plantenkas en start met bloeien!

Toen ik voor de zoveelste keer bruine bonen moest eten, was ik er klaar mee. “Als ik ga studeren, wil ik hier weg”, schreeuwde ik. Mijn moeder antwoordde: “Welnee joh, er wordt hier hartstikke goed voor je gezorgd. Er zijn geen redenen om hier weg te gaan!” Vandaag ga ik als bijdehante puber weer eens lekker tegen mijn moeder in. En die bonen? Die gebruik ik als metafoor.

Mijn ouders zijn absoluut niet de enigen die hun kind voor eeuwig willen vasthouden. Volgens Jan Latten van het Centraal Bureau voor de Statistiek nam het aantal verhuizingen van jongeren tussen de 17 en de 22 jaar de laatste tijd flink af [1]. Als argument voor deze daling wordt ‘de basisbeurs’ genoemd. Sinds 2014 krijg je geen gratis geld meer van de overheid als je wil studeren. Ik snap dat argument heel goed, maar volgens mij zijn er belangrijkere redenen om dat ouderlijk huis zo snel mogelijk te ontvluchten.

Afbeeldingsbron: de Volkskrant en het CBS

Vallen en opstaan

Eindeloos experimenteren, fouten maken en opnieuw proberen: het hoort bij je ontwikkeling om uiteindelijk volledig mee te draaien in de samenleving. Het ontwikkelen van een eigen identiteit is vandaag de dag belangrijker dan ooit. Ik geloof niet dat het mogelijk is je volle potentieel te behalen als je tot je 24e levensjaar bij je ouders blijft wonen.

Studenten zijn namelijk net jonge bonenplantjes: ze groeien en bloeien onder invloed van de kennis die de universiteit hun biedt. Maar het is niet alleen de opleiding die je water en kunstmest geeft: de meeste ouders proberen hoofdleverancier te zijn van Pokon. Ze willen dat jij net zo wordt als zij (want zij zijn ouder, wijzer, weten het beter, je begrijpt me vast wel…). Het is dus onvermijdelijk dat je gewoontes en gebruiken van je ouders zult overnemen. Maar als je extra lang thuis blijft, word je ongetwijfeld een perfecte kopie van je vader en je moeder. Gefeliciteerd.

Is dat wat ik wil? Wil ik hetzelfde zijn als mijn ouders? Absoluut niet. Ik ben anders dan mijn ouders. Anders zijn is belangrijk. Anders zijn is mooi. Dat moet koste wat het kost gestimuleerd worden. Die paar duizend euro extra studieschuld is mijn eigen identiteit zeker weten waard!

Vrijheid, blijheid

Ten tweede vergelijk ik een ouderlijk huis het liefst met een gevangenis. Je kunt niet gaan en staan waar je wil, je mag niet weten hoe laat je opstaat en als je zeurt over whatever dan ook, word je meteen naar je kamer gestuurd. Nee, ik kan niet wachten om zo snel mogelijk uit het huis van mijn ouders te ontsnappen. Ik tel de dagen af totdat ik eindelijk mijn eigen plek kan creëren. Precies zoals ik het zelf wil en zonder bemoeizuchtige ouders.

Niemand zal meer zeuren dat ik te laat thuiskom na een feestje, of raar opkijken als ik (in zéér zeldzame gevallen) een meisje mee naar huis neem. Stilte, privacy en rust; volgens mij is een eigen huis het ideale toevluchtsoord in de wereld van de hardwerkende student. Kortom, als jong plantje word je niet alleen hevig gevormd door je ouders, je krijgt niet eens ruimte om fatsoenlijk te groeien. Het is letterlijk en figuurlijk alsof je wordt tegengehouden door het dak van de plantenkas.

Eeuwig thuiswonen is geen optie

Bovendien kunnen je ouders niet tot het einde der tijden voor je blijven zorgen, hoe graag ze dat ook zouden willen. Op een gegeven moment moet dat plantje weg. Het moet zich ontkiemen tot de mooiste, geweldigste of grootste bonenplant ter wereld. Je hebt geen groene vingers nodig om te beseffen dat veel grote planten op een klein stukje grond kweken niet werkt. Hetzelfde geldt voor eeuwig thuis blijven wonen. Dat kan gewoon niet.

Daarbij komt dat jonge mensen zich veel makkelijker kunnen aanpassen aan nieuwe situaties dan oude mensen. Ga ogenblikkelijk dat huis uit, want dan ben je er nog niet zo aan gehecht. Dan hebben je wortels zich nog niet vastgegrepen in het tapijt van je oude, vertrouwde slaapkamer.

De ultieme beloning voor achttien jaar zorg

Tot slot is het tijd om tóch nog wat goeds te zeggen over de opvoedkundige kwaliteiten van ouders. Ik vind dat je je vader en moeder geen groter compliment kunt geven dan op je achttiende, als je gaat studeren, het huis te verlaten. Het verlaten van je ouders is niet alleen een grote stap in jouw leven. Het heeft ook nog eens een diepere betekenis. Eigenlijk laat je zien dat je ouders zo goed voor je hebben gezorgd, dat je op je eigen benen kunt staan. Ze hebben je genoeg geleerd om je eigen leven te leiden en je hebt ze eigenlijk niet meer nodig. Je ouders hebben hun taak volbracht. Geef ze een waardig afscheid en blijf niet tot je dertigste levensjaar plakken.

Daarbij komt dat je ouders het stiekem best fijn vinden als je het huis verlaat. Ze durven het misschien niet te zeggen, maar als jij op kamers gaat, hebben je vader en je moeder een hele hoop zorgen minder. Kortom, volgens mij zijn er een boel wederzijdse voordelen.

Dus, het lijkt me dat er voldoende redenen zijn om die lening bij DUO af te sluiten en een eigen leven te gaan beginnen: meer vrijheid, meer kansen, meer leven. Geen ouder die mij nog tegenhoudt als ik over iets minder dan twee jaar mijn koffers pak en vertrek. Tijd om mijn eigen boontjes te doppen in een bruisende studentenstad!

[1]: https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/jongeren-blijven-langer-bij-hun-ouders-wonen~b5ac181b/, geraadpleegd op 28 januari 2020


Advertentie:
Share